Wie goed kijkt naar dood hout, ontdekt al snel een verrassend rijke miniwereld. Tussen de scheuren en op het verweerde oppervlak groeien mossen en korstmossen vaak zij aan zij. Op het eerste gezicht lijken ze misschien op elkaar, maar schijn bedriegt: het zijn totaal verschillende organismen, elk met hun eigen manier van leven.

Mossen behoren tot het plantenrijk. Het zijn eenvoudige, lage plantjes zonder bloemen of zaden, die zich voortplanten via sporen. Ze hebben kleine stengelachtige structuren met blaadjes en nemen water en voedingsstoffen direct op uit hun omgeving. Daardoor gedijen ze vooral goed op vochtige plekken, zoals de bosbodem of rottend hout. Vaak vormen ze zachte, groene kussens of tapijten, zoals te zien is bij soorten als bekermos, gewoon sterrenmos en fraai haarmos.

Korstmossen zijn geen planten, maar een bijzonder samenwerkingsverband tussen een schimmel en een alg (of soms een bacterie). De schimmel zorgt voor bescherming en structuur, terwijl de alg via fotosynthese voedsel produceert. Dankzij deze samenwerking kunnen korstmossen overleven op plekken waar weinig andere organismen het redden, zoals kale boomschors, stenen of droog hout. Ze groeien langzaam en hebben vaak een korstige, bladachtige of zelfs struikvormige structuur, zoals het heidestaartje en de dove heidelucifer.

Het verschil zit dus vooral in hun opbouw en leefwijze. Mossen zijn zelfstandige planten die houden van vocht en beschutting, terwijl korstmossen bestaan uit twee samenwerkende organismen en juist ook extreme omstandigheden aankunnen.